Weten wat je waard bent dat is zo makkelijk is dat nog niet.

Bij veel van ons is er vanaf vroeg in onze jeugd al veel fout gegaan. Overweldigd door overprikkeling, niet kunnen focussen, je een buiten beentje voelen, je nooit echt helemaal onderdeel van de groep voelen. Je heel dom voelen, terwijl we vaak juist een hoger IQ hebben dan gemiddeld.

En het is niet alleen vroeger. Ook nu gaat er regelmatig nog iets mis, ook bij mij, dat is wie ik ben, dat zal niet veranderen.
Ik kan wel zorgen dat het veel minder vaak gebeurt en ik kan veranderen hoe ik erin sta.

Zo was ik vanmorgen met mijn broer in het ziekenhuis. Ik had slecht geslapen, het was vroeg, ik ben niet gewent om in Amsterdam te rijden, dus dat kost juist extra focus en we waren de verkeerde parkeergarage ingereden. Gelukkig had de dame achter mij wat ruimte over gelaten dus in de achteruit en hup naar de volgende parkeergarage. (In mijn verdediging het stond ook echt heel onduidelijk aangegeven, vonden ik en mijn broer! ;0)

Toen waren we dus laat en rende we met tassen en sleutels en telefoon nog in de hand naar boven.  Uren later, kwam ik erachter dat het parkeerkaartje onvindbaar was. Dus ik, in die kamer in het ziekenhuis, met allemaal mensen erbij mijn veel te volle en veel te lang niet opgeruimde, hele handtas uitpakken, lekker gênant maar oké, ik moest toch dat kaartje hebben.

Nu gebeurt dat vaker wanneer ik een beetje veel aan mijn hoofd heb, dat ik iets niet kan vinden maar ik weet dan, dat komt wel goed. Dat wist ik nu ook, dacht ik.

Na letterlijk 4 keer mijn tas doorzocht te hebben, begon ik toch een lichte paniek te voelen, ik was hem toch niet echt kwijt? Ik voelde zelfs wat stemmetjes proberen of ze voet aan de grond konden krijgen. Sukkel, waarom nu wéér, let nu eens op en nog wat lelijke dingen.
Maar toen voelde ik, ja dit is naar, het kan zijn, dat het kwijt is, maar dat betekent nog niet dat ik naar deze stemmen hoeft te luisteren. En al helemaal niet dat ze gelijk hebben! En ik werd rustiger. Ging even naar het toilet, dronk een kop thee en dacht na.
We zijn de hele weg terug gelopen, tot in de parkeergarage, en daar, toen we op het punt stonden het op te geven,  in een hoekje, lag de parkeerkaart!  In de haast met mijn handen vol was ik hem verloren en daar lag hij , uren later nog in een hoekje! Gelukkig maar, ze hadden fikse boetes voor verloren kaarten.
Eind goed al goed.

Maar nog even terug, ik wist dus die lelijke stemmen te herkennen (ik heb ze soms ook nog) en ik luisterde er niet naar. Ik nam even pauze om nog rustiger te worden, dacht helder na en vond wat ik zocht.

Daarnaast deed ik nog iets. Ik (h)erkende dat ik rust nodig heb. Zo’n vakantie met kinderen is super leuk maar verre van rustgevend, vind ik. En voor de vakantie had ik mezelf eigenlijk al wat overbelast, dus tel uit je winst.

Deze week zijn de kinderen op kamp en naast het opstarten van werk en genieten van de tijd samen met mijn lief maak ik deze week veel tijd voor mijzelf vrij. Iedere dag ga ik een paar uur de natuur in, doe ik een mini naturequest. Daar laat ik  echt van op. Eén ochtend doe ik de mini naturequest samen met een coaching klant en de rest van de dagen ga ik alleen. Heerlijk echt ontspannen en tot in mijn kern tot rust komen iedere dag een week lang.
 
Wist je dat overprikkeling in fases komt en dat het opstapelt?

Zo heb je dagelijkse prikkelingen, je kinderen die 1000x “mama” zeggen, andere mensen in de supermarkt of onderbroken worden op je werk bijvoorbeeld.  
Dan heb je korte termijn prikkels, bijvoorbeeld een korte, hevige deadline op je werk, een ziek kind of een feestje.
Daarna volgt periodieke overprikkeling. Deze prikkels duren langer maar hebben een duidelijk einde zoals een examen, een moeilijke keuze die je moet maken, een verhuizing of een zwangerschap.
Als laatste heb je de lange termijn overprikkeling hierbij word je langdurig te zwaar belast, zonder duidelijk einde. Bijvoorbeeld constant over werken, mantelzorg of relatieproblemen.
 
Prikkels stapelen zich op en je kan je voorstellen dat wanneer je glas al heel erg vol gestapeld zit door de derde of vierde fase van overprikkeling je de eerste en tweede fase veel moeilijker kan hebben.
 
Dan staat je nog maar een ding te doen, ontspannen! Dit is waarom ik ervan overtuigt ben dat ontspannen de basis, het fundament is van je eigen waardigheid kunnen herkennen en kunnen leven. Anders ben je alleen maar aan het overleven.
 
Want weet je wat het mooie is, met een stevige, ontspannen basis, worden die stemmetjes steeds zachter, die krijgen dan geen voet aan de grond. Er gaat dan ook minder mis en ik kan nog makkelijker geven wat ik waard ben. Het is een cirkeltje, steeds weer opnieuw.

Herken jij jezelf hierin en ben je benieuwd hoe ik dat aanpak?
Er zijn verschillende manieren hoe je met mij kan samen werken aan jouw basis.
 
* Aanstaande donderdag beginnen we met de 10 weekse online cursus “Je zelfvertrouwen aan het stuur”  Via intuïtieve creatieve oefeningen samen online, en via oefeningen voor in de natuur werken we aan al deze thema’s hierboven beschreven. Zodat jij mag zijn wie je bent, met je zelfvertrouwen aan het stuur, en niet die stemmetjes. Je kan nog meedoen, er zijn nog plaatsen vrij. (Deze is al begonnen, binnekort komt er informatie over de volgende)
 
*Vanaf september heb ik ook weer 3 plaatsen vrij voor 1 op 1 coaching. In Boxtel in de natuur of online. Hier werken we aan dezelfde thema’s maar dan nog veel meer persoonlijk op jouw gericht natuurlijk. Klik op de link voor meer informatie en vraag een gesprek aan om te zien of ik degene ben die jou zou kunnen helpen.
 
En in september en oktober komen er eindelijk ook weer OFFLINE workshop dagen “Teken je hoofd leeg”. Dit zijn wellness dagen helemaal in het thema van ontspanning. Met stilte en meditatie in de natuur. Fijn samen intuïtief tekenen en heerlijk eten. Echt een verwen dag voor jezelf! Klik hieronder op de link en claim jouw plek!
In oktober kom ik met mijn mobiel atelier naar Oosterhout.
(Deze workshopdagen staan nog niet op de website, ik stuur je hier door naar een Facebooklink, heb je geen Facebook en wil je meer informatie? Laat het me even weten in reply op deze email en ik stuur je alle informatie toe.)
 

Heb een fijne week,
Hartelijke groet Meike
 

Ben jij dapper genoeg om niet te weten?

Niet weten

Ben jij dapper genoeg om niet te weten?

We denken vaak, onbewust dat wanneer we ons maar blijven focussen op dat waar we zo ongerust over zijn, we kunnen voorkomen dat het gebeurt. Maar in werkelijkheid veroorzaakt die focus juist datgene dat we proberen te ontlopen. Volg je me nog? 

Je kan nog zo verkrampt proberen alles onder controle te houden, maar dat kan simpel weg niet.

Hoe meer je los kan laten, hoe meer ontspannen je bent, hoe makkelijker je bij jouw kracht komt. Bij dat wat jij te brengen hebt op deze wereld.

Hoe meer verkrampt we controle proberen te houden, hoe statischer we worden. Er is geen beweging en geen groei meer, alleen maar verkrampt vasthouden aan dat wat we denken dat nodig of wenselijk is.
En er is pijn, pijn van het niet groeien en de kramp van het vasthouden. Voor die pijn vluchten we dan weer in allerlei slechte en ongezonde gewoontes. 
Zie je hoe je vanaf daar niet eens meer kan groeien of zelfs maak bewegen?

Dus daarom, als je wilt groeien, als je in beweging wilt komen, als je iets anders wilt dan dat er nu is,  is het nodig om je over te geven aan alles dat er is. Aan het niet weten en aan het oncomfortabele gevoel of zelfs de pijn van je donkere kanten en aan de vreugde, het gek doen, het plezier. Want gek genoeg houden we die ook vaak tegen.

Maar het moeilijkste is de overgave aan de pijn en het discomfort. Wanneer je je overgeeft, er in blijft, alsof je naast je discomfort of pijn gaat zitten als een goede vriend. Wanneer je tegen die pijn zegt, kom maar, je mag er zijn, ik stop je niet meer weg, ik hoef je niet op te lossen, je mag er zijn, ik voel je. Pas dan kan jij jezelf horen, nu ben je naar jezelf aan het luisteren, niet jezelf aan het controleren, hoe het hoort, wat er verwacht word van je.

Nu kan jij jouw innerlijke wijsheid horen. Dat wat niet gezegd en gehoord mocht worden, op risico van afwijzing. Nu ben je de aannames die jouw ontwikkeling in de weg zitten aan het opruimen.

Misschien doe je dit wel in super kleine stapjes, dat maakt niet uit. Wanneer er geen beweging komt van binnen uit, beweeg je niet, ga niet sturen, controleren, maar blijf er wel bij aanwezig.

Vlucht niet weg in TV, internet, eten, sporten, werk of wat het ook is waar jij in wegvlucht, leer herkennen wat het is waar jij in wegvlucht, vaak heb je het niet eens door, pijn vermijden is heel natuurlijk.

Nu blijf je erbij, bij het gevoel, je vlucht niet weg, je laat het zijn, totdat de beweging er komt. Er zal altijd ergens iets gaan bewegen, van binnenuit, dit is de opening vanaf waar jij gaat meebewegen.

Vanaf hier ga je stappen zetten, net zo groot als je durft, maar stap niet voorbij aan je gevoel! Het is ok, als niet duidelijk weet waar de beweging naartoe gaat. Zet een stap, voel verwerk en zet weer een stap. Misschien loop je wel en rondje, misschien blijf je een tijdje rondlopen daar in de modder. Je loopt rond in het niet weten. en dat is helemaal Oké! Ben dapper genoeg om niet te weten, om te blijven totdat de beweging ook richting krijgt. Volg de beweging en uiteindelijk zal het je meenemen uit het niet weten en zal je weer gerichte stappen kunnen zetten..

Wanneer je het zo doet laat je je niet sturen door de buitenwereld, je laat je niet sturen door alle oordelen en aannames die je in de loop van je leven hebt aangeleerd en aangenomen. Nu laat je je sturen door jouw innerlijk weten.
Nu laat je je sturen door jouw verbinding met je kern. De een noemt het  je kern, de ander de bron een ander noemt het het universum en weer een ander noemt het god. Kies een benaming die bij jou past.

Geef je over aan het niet weten. Blijf erin, blijf erbij, totdat er beweging komt. Volg de beweging i.p.v. die te willen sturen. Laat de beweging langzaam zichzelf bijsturen. Net zo lang totdat je weer uit het niet weten komt.
Vanaf hier kan je je leven gaan creëren vanuit jouw bron waar je nu helemaal mee in contact staat.

Discipline versus Enthousiasme

discipline vs enthousiasme

Een tijd geleden sprak ik een dame en ons gesprek inspireerde mij om deze blog te schrijven, omdat wat ze mij vertelde waarschijnlijk voorveel warhoofden geldt.
Ze had een gratis sessie van mij gekregen en daar is ze heel blij mee. Ze geeft aan dat ze zo graag meer uit haar leven zou willen halen. Met een soort van schaamte geeft ze toe dat ze niet eens precies weet wat ze dan zou willen doen maar dat ze zeker weet dat ze veel meer te geven heeft dat dat ze nu doet.

Daarna zegt ze: “ik volg jou al een tijdje en je hebt het vaak over hoe je door allerlei routines en gewoontes aan te leren veel meer voor elkaar krijgt, nou daar heb ik de discipline dus echt niet voor.”

Nu zal ik je een geheim verklappen, ik heb echt heel weinig discipline en dat is helemaal oké! Het probleem  in het geval hierboven beschreven is dan ook niet een gebrek aan discipline. Het probleem is een heel erg sterk ontwikkelde criticus, weinig kunnen vertrouwen op haar eigen intuïtie, weinig zelfkennis en daardoor dus helemaal niet weten waar ze blij van wordt en wat ze de wereld te brengen heeft.

Zodra ze dat wel weet, kan ze werken vanuit Enthousiasme i.p.v. Discipline. Ik zal het voor je op een rijtje zetten.

 

 

Zie je wat een verschil dat uitmaakt! Hoe belangrijk het is om er achter te komen waar je blij van wordt, wat je tegenhoudt om naar je intuïtie te kunnen luisteren en hoe je kan zorgen dat je criticus niet bepaald wat er gebeurt. 

Deze criticus is onderdeel van jou persoonlijkheid en op de juiste manier ingezet is die ook heel erg nuttig. Alleen je wil de criticus niet te veel macht geven en al helemaal niet het stuur in handen geven. Waarom niet? Omdat de beste criticus altijd op de loer ligt en sterker wil worden. Zodra jij iets verzwakt, moe bent, overbelast, ziek of verdrietig wil deze criticus je beschermen. Maar die wil dat doen door je klein te houden. Klein is veilig. Dus hoor je gefluister in je oor: “Dat kan je toch niet”, “Wie zit er nu op jou te wachten, stop maar”, “Dat wat andere te vertellen hebben is toch veel waardevoller”.
En weet je, zolang je hier naar blijft luisteren, krijg je ook niets waardevols uit je strot en zo is het een ‘self fulfilling prophecy’.

Zodra jij vanuit intuïtie, vanuit enthousiasme kan gaan putten uit jouw bron van waarde en ja, ook jij hebt die in je, kan je ook echt waarde gaan geven. En het mooie is, dat kost je dan ook nog heel veel minder energie, vaak geeft het zelfs energie.

Ik wens je een heerlijke week, vol enthousiasme zonder discipline.

Jouw eigen waarde

eigenwaarde

Twee weken geleden schreef ik over je potentie en over dat een vriend van me zich afvroeg hoe het toch kon dat er zo veel mensen zijn met zo veel potentie waar het komt er maar niet uitkomt

Naar aanleiding van die blog kwam ik in gesprek met een vriendin. Ze zei “Hoezo, potentie komt er niet uit?  Het ligt er helemaal aan wat je definitie van potentie is!” En ze heeft helemaal gelijk.

Toch heb ik heel lang gevoelt dat ik zo veel meer kon dan dat ik deed. Alleen, ik had geen idee hoe of wat ik dan moest gaan doen om die potentie te leven. Heel erg frustrerend!

Nu weet ik dat wanneer je je eigen waarde niet (her)kent je onmogelijk die potentie kan leven. 

Het kan zijn dat je net als ik deed 12 ambachten 13 ongelukken leeft. Constant zoekend, je wil zo graag maar welke keuzes moet je maken? Geen idee, dus je doet steeds maar iets en je komt niet veel verder. Erg frustrerend en  slecht voor je zelfvertrouwen. 

Maar dat hoeft helemaal niet het geval te zijn. Het kan heel goed zijn dat je een studie hebt afgemaakt en een beroep hebt gekozen en dat het eigenlijk best aardig gaat allemaal. 
En toch blijf je het gevoel hebben dat je ieder moment door de mand kan vallen. Dat er straks iemand komt die door heeft dat je helemaal niet zo goed bent als dat iedereen denkt dat je bent.

Zie je dat het beiden komt van het niet goed weten wat je waard bent?
Wanneer je die waarde niet diep van binnen tot in je botten voelt en kan/ durft uit te dragen blijft die frustratie. 

Ik zie het bij bijna al mijn coaching klanten terug komen. Die waarde, dat helemaal voor jezelf te durven gaan staan. Durven zeggen dat je trots bent op jezelf.
Het is zoveel makkelijker om hele nachten wakker te liggen en te herhalen in je hoofd wat je allemaal niet goed doet, dan te zeggen “Ik ben trots op mijzelf!”

Dat is waarom we in de “club van warhoofden” #Opschepmaandag hebben. Iedere week weer een mogelijkheid om in een veilige omgeven te oefenen met hardop zeggen (typen) waar je trots op bent.

Want zo werkt het. Wanneer jij steeds opnieuw met kleine stapjes durft te laten zien wat jij waard bent komt er opeens een dag waarop je denkt “Ik ben mijn waarde aan het leven!”

Dat is geen knop die je opeens omzet, dat gaat geleidelijk aan. Het is geen doel dat je dan opeens in een concrete zin kan opschrijven (Al kan dat er wel heel goed uit voort komen). Het is het gevoel dat je op jezelf, op jouw gevoel, je intuïtie kan vertrouwen om te weten wat er bij je past en niet. Wat goed is voor jou en waar je echt goed in bent en waar jij blij van word. Dat waarbij jij met in je buik voelt dat het helemaal klopt. Dan heb je je eigen innerlijk kompas gevonden en kan je daarop vertrouwen.

Zo kan je je eigen weg gaan. En uiteindelijk ook dat concrete doel zetten. Al ben ik ervan overtuigt dat je het doel dat je zet en ook steeds weer een beetje zal bijsturen, al luisterend naar je kompas.
Zo loop jij jouw pad.

Klinkt dat goed maar heb jij ook echt geen idee hoe of wat je moet doen? 
Ik geef iedere maand 3 gratis sessies weg voor wie het nodig heeft. Iets voor jou? Boek dan snel! Je boekt deze gratis sessie hier

Raak jij ook zo snel van je padje?

“Waarom raak ik bij een beetje ruzie of onenigheid zo vreselijk van mijn padje? ” Ze kijkt me radeloos aan. “Dan weet ik dat het niet eens heel erg is wat er gebeurt maar ik kan er zo vreselijk van overstuur raken, wat is dat toch?”

Het kan natuurlijk veel verschillende redenen hebben maar er zijn er een paar die wij warhoofden bijna allemaal delen. Dus die ga ik hier met je bespreken.

Als je zelfs een beetje bent zoals ik krijg je  zelfs al een een prikkel van het plaatje hierboven. Maar hoe komt dat toch en hoe zorg je dat die prikkel niet binnen no-time knallend vuurwerk is?

Ten eerste: bij ons warhoofden is van jongs af aan vaak van alles niet helemaal lekker gelopen. Te dromerig, te wild, te rustig, te traag van begrip en op ander vlakken weer te snel denken. De meeste van ons zijn ook nog motorisch niet de sterkste. Gewoon onhandig zeg maar.

Je kan je denk ik wel voorstellen dat het fundament van eigenwaarde en zelfvertrouwen dat je van jongs af aan aan het bouwen bent op deze manier hier en daar wat gammel is geworden. Met als gevolg dat we erg afhankelijk zijn geworden van bevestiging van anderen. En als die even weg valt in zo’n ruzie, dan heb je natuurlijk de poppen aan het dansen!

Daarnaast heb je ook nog iets dat emotie regulatie heet. En daarin hebben de meeste van ons warhoofden sowieso een achterstand door hoe we “gewired” zijn. Dat betekent dat je emoties sneller met je aan de haal kunnen gaan omdat je van nature je emoties niet goed de baas bent.

En pas op! Met je emoties de baas zijn bedoel ik dus niet je emoties wegdrukken! Nee, als je je emoties echt de baas bent kan je ze er laten zijn, je kan ze voelen en verwerken zonder dat je helemaal overspoeld wordt. En zonder dat allerlei andere negatieve gevoelens en onzekerheden ook opeens allemaal lekker mee kunnen gaan doen. Want zo werkt dat. We hebben allemaal een saboteur en criticus in ons, bij de een is die sterker dan bij de ander maar ze liggen bij iedereen altijd op de loer om te kijken of ze voet aan de grond kunnen krijgen op het moment dat jij even niet oplet. Op een verzwakt moment, een moment van bijvoorbeeld boosheid, verdriet, teleurstelling.

Dat is dus waarom je zo vreselijk van slag kan raken wanneer er iets naars gebeurt.
Maar dan natuurlijk de vervolg vraag, wat doe je eraan?

Het eerste dat je kan doen in een situatie als dit is weer snel in contact komen met jezelf en jezelf goed aarden en ontspannen.
Klinkt vaag misschien maar dat valt reuze mee. Je gaat even zitten of staan. Beiden voeten stevig op de grond en doe je ogen even dicht. Nu adem je een paar keer diep in en uit en volgt de ademhaling naar je buik. Vervolgens stel je je voor dat je met een draad vanuit je voeten en je bekken verbonden bent met de aarde en je laat die diepe ademhaling ook even langs die draad de aarde in lopen.
Je ademt rust in door je mond en laat je stress via je voeten en bekken de aarde ingaan.

Dit is hoe je eventjes uit de rollercoaster van steeds meer overstuur raken kan stappen. wel handig om het te oefenen wanneer je niet heel erg overstuur bent, zodat je op zo’n moment precies weet wat te doen.

Daarnaast zijn er ook allerlei manieren die je kan leren om je fundament steviger te maken. En manieren die je kan leren om die emotie regulatie aan te leren.  Dat is natuurlijk allemaal te veel om eventjes uit te leggen in één blog, hier werk ik met mijn klanten vaak weken aan.  Maar weet dus wel dat het kan en dat je er dus aan kan gaan werken, wanneer jij er aan toe bent. ( En pas op voor de saboteur op je schouder die je natuurlijk zal vertellen dat je er nog niet aan toe bent)

Ben je zover, ben je het zat om telkens zo meegesleept te worden door je emoties? Dan weet je me te vinden. Neem contact met me op en dan maak ik tijd voor je en kijk ik even met je mee wat voor jou de mogelijkheden zijn en of we daar samen aan zouden kunnen werken.

Herken je je hierin, in dit verhaal? Ik ben heel benieuwd hoe dat voor jou is. Laat je een reactie achter hieronder? Of als je er liever alleen met mij even over praat, dan kan dat ook via email.

Zo veel potentie en het komt er maar niet uit!

gewired

“Hoe kan dat toch, ik heb het me al jaren afgevraagd.” Nu ik mijn leven lekker op de rit heb durfde hij het te vragen. En helemaal omdat ik ondertussen specialist ben geworden in het mensen ondersteunen bij het oplossen van datgene waar hij mij nu naar vraagt.

We kennen elkaar al zo’n 30 jaar en blijkbaar heeft hij vanaf een afstandje zich constant afgevraagd hoe ik nu eigenlijk in elkaar steek.
Hij noemt nog een aantal mensen die we kennen die zo van een afstand bezien tegen hetzelfde aanlopen.

Zo veel potentie en het komt er maar niet uit! Hoe kan dat toch? “Dan doe je toch gewoon dit en dat en los je het op” zegt hij. 

Terwijl we verder praten merk ik weer eens dat ik dan wel specialist ben in het helpen van mensen die moeite hebben om hun leven voluit te leven omdat ze een warhoofd hebben, maar dat het uitleggen hoe dat komt aan iemand die zo anders “gewired” is lastig blijft.

Zeker is het mogelijk om voluit te leven en niet te blijven hangen in overleven. Maar het is zeker ook niet “gewoon even dit en dat doen” dit proberen uit te leggen blijft een beetje alsof je iemand die kleurenblind is gaat uitleggen wat het verschil is tussen rood en groen.

Met de jaren heb ik ook geleerd dat je sommige dingen ook niet uit kan leggen. En dat is helemaal oké! Wat wel heel erg belangrijk is, is dat iemand van je aanneemt dat het is zoals het is.
Zo heb ik bijvoorbeeld een vriendin met bakken energie, die overprikkeling niet eens begrijpt als ik het haar probeer uit te leggen. Ze stelt vragen en neemt van me aan dat het klopt wat ik zeg. Ik hoef niet in discussie of het klopt wat ik voel en mee maak, ik voel nergens dat ze vind dat ik me aanstel. Omdat ik zo goed weet waar mijn grenzen liggen en hoe het bij mij werkt en zij in staat is mij te vertrouwen op mijn woord, kan zei het als waarheid van mij aannemen en dat is heel erg fijn!

Dan kom je wel direct bij verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven. Wanneer je leert hoe je in elkaar steekt, wat effect op jou heeft en wat jij nodig hebt, dan kan je dat ook uitleggen en kan je zorgen voor de juiste omstandigheden voor jou om lekker uit de verf te kunnen komen. En daar hoef je je nooit voor te verontschuldigen! Al kan je ook niet van iedereen verwachten dat ze zich constant aan jou aanpassen.

Soms zie ik ook mensen die zich zo machteloos voelen dat ze de slachtoffer rol aannemen. Dat heeft op anderen dat ook het averechtse effect. Je wil zo graag serieus genomen worden. Maar door jezelf zo klein te maken en de rol van het slachtoffer aan te nemen bereik je alleen maar dat ze je niet voor vol aanzien en dat je jezelf klein en waardeloos voelt.

Ik ben benieuwd, herken je dit? Heb jij moeite om anderen uit te leggen hoe het werkt bij jou? Of heb je daar ondertussen een weg in gevonden? 
Zou je dat willen delen met ons hieronder in de commentaren? Of via een email naar Meike@vianature.nl wanneer dat fijner voelt.

Waarom mijn man bijna zijn verjaardag niet kon vieren.

Taart

Afgelopen weekend vertelde mijn man dat aanstaande woensdag, morgen de familie langs gaat komen om zijn verjaardag te vieren. Wij zijn vaak slecht in dat soort dingen van te voren regelen dus dan kan het dus gebeuren dat er last minute toch nog bezoek komt. 

Hartstikke gezellig, maar deze week had ik net zo’n week dat ik eigenlijk een beetje te veel gepland had en dat er ook nog vrije dagen waren. 
Ik zag het al aankomen, aan het eind van mijn week zou ik wat To Do’s over houden.
Dus wat deed ik, ik schoot heel sjiek in paniek!

Je kan je voorstellen hoe verkeerd dat overkomt. Omdat ik mijn zaken niet helemaal voor elkaar heb, kan hij zijn verjaardag niet vieren? En dat terwijl ik het echt heel fijn vind om iedereen weer te zien en niet eens bedoelde dat hij zijn verjaardag niet kon vieren. Maar ja, dat is dan ook al bijna niet meer geloofwaardig.

Gelukkig besefte ik direct dat ikzelf de oorzaak was van deze snel escalerende situatie.
En dat terwijl ik echt alles in huis heb om dit te voorkomen.

Dus wat deed ik?
1 Stop! Even pas op de plaats, heb ik reden voor paniek? 
2 Een lijstje maken van alles dat ik nog moet doen en een indeling maken wanneer ik dat deze week ga doen.
3 Ontspan!

Wat bleek, toen ik echt de juiste prioriteiten stelde zag ik dat er genoeg tijd is om alles te doen in de tijd die er is en dat er dan is er ook nog tijd en energie over is om te genieten van de verjaardag en het familie bezoek.

Herken jij dit? heb je ook zo’n warhoofd? En zou je het leuk vinden om daar met mij  en een hele hoop anderen warhoofden over te kunnen delen, sparren, vragen of gewoon meelezen?
dan heb ik iets heel leuks nieuws voor je.

De Club van Warhoofden! 
Een groep voor warhoofden (AD(H)D, HSP, met of zonder diagnose) die er helemaal klaar mee zijn dat chaos hun leven bepaald. Die de chaos de baas willen worden. Zodat ze eindelijk hun energie kunnen gaan stoppen in écht gaan léven!

Klinkt dit als jouw club? Je bent van harte welkom!
Het enige dat je er voor moet doen is je aanmelden via deze link: https://www.facebook.com/groups/clubvanwarhoofden

Commitment

Commitment

Vandaag was ik vergeten dat het dinsdag is, de dag dat ik mijn tips aan jullie stuur. Gelukkig kan ik nu ondertussen terugvallen op het commitment dat ik heb gemaakt en stuur ik hem nu eind van de dag toch. Ik heb gezegd dat ik iedere dinsdag dat ik geen vakantie heb jullie tips ga sturen, dus dat doe ik.

Hoe werkt dat dan zo’n commitment? Is dat dan gewoon streng zijn voor jezelf? Niet lullen maar poetsen? Is het discipline? Nee dat is het niet. dan zou je lang kunnen wachten op een email. Ik ben eerder impulsief dan gedisciplineerd. 

Het heeft alles te maken met motivatie en dat ik jullie zo leuk vind. Ik heb het voor elkaar dat ik mag werken met de aller leukste mensen. Ja jij! 
En ik mag delen wat ik het liefst deel, alle kennis, ervaring en inzichten die ik de afgelopen twintig jaar heb opgedaan. Hoe heerlijk is dat. 
Omdat ik een doel heb waar ik zo ongeveer verliefd op ben kom ik mijn commitment na en schrijf ik eind van de dag, tussen de zwemles door nog een  post. Dat hadden we afgesproken dat ik dat zou doen!

Zo’n commitment moet naast een doel dat je heel erg lief is ook nog aan een andere voorwaarde voldoen. Je moet eerst heel goed nadenken wat er haalbaar is voor jou.
En ja hoe kom je aan zo’n enorm geliefd doel?!? Daar moet je tijd aan tijd besteden, om daar achter te komen, wat zo’n doel voor jou is. dat doe je zelf of als je het wat sneller en gerichter wilt met hulp. 

En zo’n doel kan je uiteindelijk ook inzetten om wat minder leuke klusjes te doen. Zoals je inbox met 1000 e-mails opruimen.

Wat je doet is het volgende: Je maakt de connectie met je hogere doel. Dus in mijn geval maakt het mijn werk een stuk makkelijker en overzichtelijker wanneer ik een goed georganiseerde inbox heb. En daarna bedenk ik dus hoeveel ik er voor elkaar zou kunnen krijgen per dag. Iedere werk dag 50 e-mails weg werken moet lukken want er zit een hoop rommel tussen.  Ik werk 4 dagen per week dus dan ben ik in 5 weken klaar.
Grote kans dat ik dan in eens een keer wat langer door ga en dat ik nog eerder klaar ben. Helemaal als ik ga visualiseren dat het al zover is en met hoeveel meer gemak ik dan een e-mail terug vind. Wat dat is de kunst. Je niet focussen op wat voor een klus het is, nee je focussen op hoe het is, hoe je je zal voelen wanneer je het voor elkaar hebt gekregen.

Wil je daar meer over weten? Neem gerust contact met me op, ik vertel je er graag meer over!
Je kan deze email beantwoorden en dan komt hij direct bij mij uit, dan kan je ook checken of  nog een gratis sessie open is voor die maand. 

Hoe zit dat met jou? Stel je veel uit? Slipt er regelmatig ergens iets dicht? dat is ons warhoofden eigen!
En heb jij je hogere doel al gevonden? Dat doel dat het maken en nakomen! van een commitment zoveel makkelijker maakt? En het hoeft niet eens “een keer in je leven passie” te zijn!

Ik ben benieuwd, laat je het me weten? Hieronder of via email?

Meike

Brug te slaan tussen wat je voelt dat je zou kunnen en wat je in werkelijkheid voor elkaar krijgt.

Brug te slaan tussen wat je voelt dat je zou kunnen en wat je in werkelijkheid voor elkaar krijgt.

Ik kan er nog buikpijn van krijgen als ik terug denk aan de tijd dat ik er nog midden in zat. Midden in dat gevoel had dat ik meer kon maar geen idee had hoe ik het voor elkaar kon krijgen. In gedachte hoor ik mijn meester van de basisschool roepen: “Meike kan het wel, maar Meike doet het niet” en ik voel mezelf kleiner worden. Helaas bleef dat gevoel me achtervolgen tot ik volwassen was.

Want ja ik kon meer, dat had hij goed gezien die meester. Maar ik werkte mezelf de blubber en dat deed ik voor jaren, alleen zonder het gewenste resultaat. Al mijn energie ging naar overleven, mezelf staande houden in de wereld met de chaos in mij. Wist ik veel dat andere die chaos en constante overprikkeling niet hadden.

Het is misschien wel het gene dat ik bij mijn coaching klanten het meest terug zie en helemaal bij degene die op latere leeftijd of nooit een diagnose kregen. Die onmacht om een Brug te slaan tussen wat je voelt dat je zou kunnen en wat je in werkelijkheid voor elkaar krijgt. Afschuwelijk frustrerend omdat je tegen de tijd dat je volwassen bent echt alles dat je zelf hebt kunnen bedenken wel geprobeerd hebt. 

Natuurlijk hangt je leven aan elkaar van trucjes en acceptatie, zo ben ik nu eenmaal, het hoort bij mij. En dan zeg ik NEE! En ook ja, inderdaad, dit is wie je bent dat zal nooit veranderen maar je kan het wel de baas worden! Je hoeft niet te accepteren dat jij nu eenmaal een paar keer per jaar een grote rekening vergeet te betalen en dan weer met heel veel extra kosten, gedoe en buikpijn zit. Je hoeft niet te accepteren dat je altijd met dat gevoel loopt dat je veel meer kan maar dat hoe hard je ook werkt, jij nu eenmaal nooit helemaal uit de verf zult komen. 

Is er een makkelijke quick fix oplossing? Nee, die is er niet, medicijnen werken voor sommige goed, voor sommige een tijd. Maar ik ben ervan overtuigt dat je met het nodige werk echt de regie kan nemen over jouw leven. Ontspanning, kennis over hoe je warhoofd werkt, de juiste richting en de juiste tools zorgen dat jij jouw chaos de baas kan worden.

En dan kan je zeggen:

Ik kan het en ik doe het! Dat gun ik iedereen met een warhoofd die moeite heeft om die brug te slaan zo van harte! Dat is mijn persoonlijke missie om daar zoveel mogelijk mensen mee te mogen helpen.


Tijdsbesef

Tijdsbesef ADD

Gisteren was ik mijn planning aan het maken voor de komende maanden en ik besefte me weer eens hoe belangrijk het is om tijd overzichtelijk te maken, het je eigen te maken als het waren.

Een paar jaar geleden kreeg ik door dat er veel mensen zijn die tijd overzien in hun hoofd en dat ik dat dus niet doe. Daarom gebeurde het nogal eens dat het opeens Pasen was of dat de kinderen opeens vakantie hadden. Zelfs wanneer ik het in mijn agenda zet gebeurt dit. De agenda is erg nuttig om een overzicht te krijgen van deze week maar niet van een tijd vooruit.

Veel mensen met warhoofden hebben hier last van, ze missen het besef van tijd. Op grote schaal dus, wat gebeurt er de komende maanden, maar ook per week, of per dag. Wanneer je dat tijdsbesef minder hebt gebeurt het dus dat je ergens speciaal tijd voor maakt. misschien wel extra vroeg voor opstaat. Omdat je extra tijd hebt, heb je tijd over, omdat je tijd over hebt ga je nog een klusje doen alleen duurt dat klusje te lang en zo ben je uiteindelijk toch nog te laat. Want ook het inschatten hoe lang iets duurt is lastiger.

Vanaf het moment dat ik me ontdekte dat dit mij telkens overkwam ben ik mij allerlei mechanismen aan gaan leren om tijd te bedwingen. Dat gebrek aan besef van tijd is deel van mij en op een vrije dag vind ik het heerlijk om vrij van tijd door het leven te scharrelen. Op andere dagen zorgt het er vaak voor dat ik al die prachtige dingen die ik te brengen heb in de wereld net niet voor elkaar krijg. Dus systemen en mechanismen. Dit heeft zoveel mogelijk gemaakt voor mij! Ik had zo lang het gevoel dat ik niet uit de verf kwam, dat ik zo veel meer te bieden had. En nu heb ik gevonden hoe ik dat deel een kans kan geven zich te manifesteren, zo fijn!!

Een tijdje terug leerde ik dit systeem aan een coachklant van mij. Het moment dat het kwartje viel en ze opeens duidelijk voor zich zag hoe tijd in elkaar zit vergeet ik niet snel meer. Ik zag de spanning van haar gezicht glijden, “Oh, nu snap ik het!” Opeens zag ze voor zich, hoeveel uren er in een dag zitten, hoe lang ze nodig had per taak en hoeveel taken ze kon doen in een dag. Ze zag ook waar haar stress vandaan kwam, en het eeuwig falen. Ze plande altijd veel meer dan mogelijk was. Wat een opluchting, ik had haar een manier geleerd om dat vluchtige ding tijd dat altijd door haar vingers glipte te overzien.

Vanmorgen net nadat ik deze blog had geschreven maakte ik me klaar voor een ochtend netwerkwandeling. En omdat ik zo gefocust aan het schrijven was geweest, had ik tijd te kort. daar moest ik natuurlijk wel van gniffelen. De systemen helpen je om te functioneren maar de aard van het beestje, die blijft. Wat ik toen deed, ik stuurde een appje om te vragen of we een kwartier later konden gaan. Gelukkig kwam dat haar ook goed uit. Dus ik kwam in tijdnood maar had het in ieder geval door en ik paste de omstandigheden aan door een kwartier later te gaan. Dus waar er voeger stress en een hoop negativiteit naar mijzelf toe zou zij  ontstaan, was er nu rust en overzicht. Zo fijn!

Ik ben benieuwd of je het herkend? Heb jij een duidelijk gevoel van tijd of glipt het jou ook door de vingers? Ik zou het super vinden als je me erover zou vertellen hieronder bij de comments, of als dat fijner voelt mag je me ook altijd een privé bericht sturen via meike@vianature.nl

Ik wens je een heerlijke week,
Groeten Meike