Raak jij ook zo snel van je padje?

“Waarom raak ik bij een beetje ruzie of onenigheid zo vreselijk van mijn padje? ” Ze kijkt me radeloos aan. “Dan weet ik dat het niet eens heel erg is wat er gebeurt maar ik kan er zo vreselijk van overstuur raken, wat is dat toch?”

Het kan natuurlijk veel verschillende redenen hebben maar er zijn er een paar die wij warhoofden bijna allemaal delen. Dus die ga ik hier met je bespreken.

Als je zelfs een beetje bent zoals ik krijg je  zelfs al een een prikkel van het plaatje hierboven. Maar hoe komt dat toch en hoe zorg je dat die prikkel niet binnen no-time knallend vuurwerk is?

Ten eerste: bij ons warhoofden is van jongs af aan vaak van alles niet helemaal lekker gelopen. Te dromerig, te wild, te rustig, te traag van begrip en op ander vlakken weer te snel denken. De meeste van ons zijn ook nog motorisch niet de sterkste. Gewoon onhandig zeg maar.

Je kan je denk ik wel voorstellen dat het fundament van eigenwaarde en zelfvertrouwen dat je van jongs af aan aan het bouwen bent op deze manier hier en daar wat gammel is geworden. Met als gevolg dat we erg afhankelijk zijn geworden van bevestiging van anderen. En als die even weg valt in zo’n ruzie, dan heb je natuurlijk de poppen aan het dansen!

Daarnaast heb je ook nog iets dat emotie regulatie heet. En daarin hebben de meeste van ons warhoofden sowieso een achterstand door hoe we “gewired” zijn. Dat betekent dat je emoties sneller met je aan de haal kunnen gaan omdat je van nature je emoties niet goed de baas bent.

En pas op! Met je emoties de baas zijn bedoel ik dus niet je emoties wegdrukken! Nee, als je je emoties echt de baas bent kan je ze er laten zijn, je kan ze voelen en verwerken zonder dat je helemaal overspoeld wordt. En zonder dat allerlei andere negatieve gevoelens en onzekerheden ook opeens allemaal lekker mee kunnen gaan doen. Want zo werkt dat. We hebben allemaal een saboteur en criticus in ons, bij de een is die sterker dan bij de ander maar ze liggen bij iedereen altijd op de loer om te kijken of ze voet aan de grond kunnen krijgen op het moment dat jij even niet oplet. Op een verzwakt moment, een moment van bijvoorbeeld boosheid, verdriet, teleurstelling.

Dat is dus waarom je zo vreselijk van slag kan raken wanneer er iets naars gebeurt.
Maar dan natuurlijk de vervolg vraag, wat doe je eraan?

Het eerste dat je kan doen in een situatie als dit is weer snel in contact komen met jezelf en jezelf goed aarden en ontspannen.
Klinkt vaag misschien maar dat valt reuze mee. Je gaat even zitten of staan. Beiden voeten stevig op de grond en doe je ogen even dicht. Nu adem je een paar keer diep in en uit en volgt de ademhaling naar je buik. Vervolgens stel je je voor dat je met een draad vanuit je voeten en je bekken verbonden bent met de aarde en je laat die diepe ademhaling ook even langs die draad de aarde in lopen.
Je ademt rust in door je mond en laat je stress via je voeten en bekken de aarde ingaan.

Dit is hoe je eventjes uit de rollercoaster van steeds meer overstuur raken kan stappen. wel handig om het te oefenen wanneer je niet heel erg overstuur bent, zodat je op zo’n moment precies weet wat te doen.

Daarnaast zijn er ook allerlei manieren die je kan leren om je fundament steviger te maken. En manieren die je kan leren om die emotie regulatie aan te leren.  Dat is natuurlijk allemaal te veel om eventjes uit te leggen in één blog, hier werk ik met mijn klanten vaak weken aan.  Maar weet dus wel dat het kan en dat je er dus aan kan gaan werken, wanneer jij er aan toe bent. ( En pas op voor de saboteur op je schouder die je natuurlijk zal vertellen dat je er nog niet aan toe bent)

Ben je zover, ben je het zat om telkens zo meegesleept te worden door je emoties? Dan weet je me te vinden. Neem contact met me op en dan maak ik tijd voor je en kijk ik even met je mee wat voor jou de mogelijkheden zijn en of we daar samen aan zouden kunnen werken.

Herken je je hierin, in dit verhaal? Ik ben heel benieuwd hoe dat voor jou is. Laat je een reactie achter hieronder? Of als je er liever alleen met mij even over praat, dan kan dat ook via email.

Zo veel potentie en het komt er maar niet uit!

gewired

“Hoe kan dat toch, ik heb het me al jaren afgevraagd.” Nu ik mijn leven lekker op de rit heb durfde hij het te vragen. En helemaal omdat ik ondertussen specialist ben geworden in het mensen ondersteunen bij het oplossen van datgene waar hij mij nu naar vraagt.

We kennen elkaar al zo’n 30 jaar en blijkbaar heeft hij vanaf een afstandje zich constant afgevraagd hoe ik nu eigenlijk in elkaar steek.
Hij noemt nog een aantal mensen die we kennen die zo van een afstand bezien tegen hetzelfde aanlopen.

Zo veel potentie en het komt er maar niet uit! Hoe kan dat toch? “Dan doe je toch gewoon dit en dat en los je het op” zegt hij. 

Terwijl we verder praten merk ik weer eens dat ik dan wel specialist ben in het helpen van mensen die moeite hebben om hun leven voluit te leven omdat ze een warhoofd hebben, maar dat het uitleggen hoe dat komt aan iemand die zo anders “gewired” is lastig blijft.

Zeker is het mogelijk om voluit te leven en niet te blijven hangen in overleven. Maar het is zeker ook niet “gewoon even dit en dat doen” dit proberen uit te leggen blijft een beetje alsof je iemand die kleurenblind is gaat uitleggen wat het verschil is tussen rood en groen.

Met de jaren heb ik ook geleerd dat je sommige dingen ook niet uit kan leggen. En dat is helemaal oké! Wat wel heel erg belangrijk is, is dat iemand van je aanneemt dat het is zoals het is.
Zo heb ik bijvoorbeeld een vriendin met bakken energie, die overprikkeling niet eens begrijpt als ik het haar probeer uit te leggen. Ze stelt vragen en neemt van me aan dat het klopt wat ik zeg. Ik hoef niet in discussie of het klopt wat ik voel en mee maak, ik voel nergens dat ze vind dat ik me aanstel. Omdat ik zo goed weet waar mijn grenzen liggen en hoe het bij mij werkt en zij in staat is mij te vertrouwen op mijn woord, kan zei het als waarheid van mij aannemen en dat is heel erg fijn!

Dan kom je wel direct bij verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven. Wanneer je leert hoe je in elkaar steekt, wat effect op jou heeft en wat jij nodig hebt, dan kan je dat ook uitleggen en kan je zorgen voor de juiste omstandigheden voor jou om lekker uit de verf te kunnen komen. En daar hoef je je nooit voor te verontschuldigen! Al kan je ook niet van iedereen verwachten dat ze zich constant aan jou aanpassen.

Soms zie ik ook mensen die zich zo machteloos voelen dat ze de slachtoffer rol aannemen. Dat heeft op anderen dat ook het averechtse effect. Je wil zo graag serieus genomen worden. Maar door jezelf zo klein te maken en de rol van het slachtoffer aan te nemen bereik je alleen maar dat ze je niet voor vol aanzien en dat je jezelf klein en waardeloos voelt.

Ik ben benieuwd, herken je dit? Heb jij moeite om anderen uit te leggen hoe het werkt bij jou? Of heb je daar ondertussen een weg in gevonden? 
Zou je dat willen delen met ons hieronder in de commentaren? Of via een email naar Meike@vianature.nl wanneer dat fijner voelt.

Waarom mijn man bijna zijn verjaardag niet kon vieren.

Taart

Afgelopen weekend vertelde mijn man dat aanstaande woensdag, morgen de familie langs gaat komen om zijn verjaardag te vieren. Wij zijn vaak slecht in dat soort dingen van te voren regelen dus dan kan het dus gebeuren dat er last minute toch nog bezoek komt. 

Hartstikke gezellig, maar deze week had ik net zo’n week dat ik eigenlijk een beetje te veel gepland had en dat er ook nog vrije dagen waren. 
Ik zag het al aankomen, aan het eind van mijn week zou ik wat To Do’s over houden.
Dus wat deed ik, ik schoot heel sjiek in paniek!

Je kan je voorstellen hoe verkeerd dat overkomt. Omdat ik mijn zaken niet helemaal voor elkaar heb, kan hij zijn verjaardag niet vieren? En dat terwijl ik het echt heel fijn vind om iedereen weer te zien en niet eens bedoelde dat hij zijn verjaardag niet kon vieren. Maar ja, dat is dan ook al bijna niet meer geloofwaardig.

Gelukkig besefte ik direct dat ikzelf de oorzaak was van deze snel escalerende situatie.
En dat terwijl ik echt alles in huis heb om dit te voorkomen.

Dus wat deed ik?
1 Stop! Even pas op de plaats, heb ik reden voor paniek? 
2 Een lijstje maken van alles dat ik nog moet doen en een indeling maken wanneer ik dat deze week ga doen.
3 Ontspan!

Wat bleek, toen ik echt de juiste prioriteiten stelde zag ik dat er genoeg tijd is om alles te doen in de tijd die er is en dat er dan is er ook nog tijd en energie over is om te genieten van de verjaardag en het familie bezoek.

Herken jij dit? heb je ook zo’n warhoofd? En zou je het leuk vinden om daar met mij  en een hele hoop anderen warhoofden over te kunnen delen, sparren, vragen of gewoon meelezen?
dan heb ik iets heel leuks nieuws voor je.

De Club van Warhoofden! 
Een groep voor warhoofden (AD(H)D, HSP, met of zonder diagnose) die er helemaal klaar mee zijn dat chaos hun leven bepaald. Die de chaos de baas willen worden. Zodat ze eindelijk hun energie kunnen gaan stoppen in écht gaan léven!

Klinkt dit als jouw club? Je bent van harte welkom!
Het enige dat je er voor moet doen is je aanmelden via deze link: https://www.facebook.com/groups/clubvanwarhoofden

Commitment

Commitment

Vandaag was ik vergeten dat het dinsdag is, de dag dat ik mijn tips aan jullie stuur. Gelukkig kan ik nu ondertussen terugvallen op het commitment dat ik heb gemaakt en stuur ik hem nu eind van de dag toch. Ik heb gezegd dat ik iedere dinsdag dat ik geen vakantie heb jullie tips ga sturen, dus dat doe ik.

Hoe werkt dat dan zo’n commitment? Is dat dan gewoon streng zijn voor jezelf? Niet lullen maar poetsen? Is het discipline? Nee dat is het niet. dan zou je lang kunnen wachten op een email. Ik ben eerder impulsief dan gedisciplineerd. 

Het heeft alles te maken met motivatie en dat ik jullie zo leuk vind. Ik heb het voor elkaar dat ik mag werken met de aller leukste mensen. Ja jij! 
En ik mag delen wat ik het liefst deel, alle kennis, ervaring en inzichten die ik de afgelopen twintig jaar heb opgedaan. Hoe heerlijk is dat. 
Omdat ik een doel heb waar ik zo ongeveer verliefd op ben kom ik mijn commitment na en schrijf ik eind van de dag, tussen de zwemles door nog een  post. Dat hadden we afgesproken dat ik dat zou doen!

Zo’n commitment moet naast een doel dat je heel erg lief is ook nog aan een andere voorwaarde voldoen. Je moet eerst heel goed nadenken wat er haalbaar is voor jou.
En ja hoe kom je aan zo’n enorm geliefd doel?!? Daar moet je tijd aan tijd besteden, om daar achter te komen, wat zo’n doel voor jou is. dat doe je zelf of als je het wat sneller en gerichter wilt met hulp. 

En zo’n doel kan je uiteindelijk ook inzetten om wat minder leuke klusjes te doen. Zoals je inbox met 1000 e-mails opruimen.

Wat je doet is het volgende: Je maakt de connectie met je hogere doel. Dus in mijn geval maakt het mijn werk een stuk makkelijker en overzichtelijker wanneer ik een goed georganiseerde inbox heb. En daarna bedenk ik dus hoeveel ik er voor elkaar zou kunnen krijgen per dag. Iedere werk dag 50 e-mails weg werken moet lukken want er zit een hoop rommel tussen.  Ik werk 4 dagen per week dus dan ben ik in 5 weken klaar.
Grote kans dat ik dan in eens een keer wat langer door ga en dat ik nog eerder klaar ben. Helemaal als ik ga visualiseren dat het al zover is en met hoeveel meer gemak ik dan een e-mail terug vind. Wat dat is de kunst. Je niet focussen op wat voor een klus het is, nee je focussen op hoe het is, hoe je je zal voelen wanneer je het voor elkaar hebt gekregen.

Wil je daar meer over weten? Neem gerust contact met me op, ik vertel je er graag meer over!
Je kan deze email beantwoorden en dan komt hij direct bij mij uit, dan kan je ook checken of  nog een gratis sessie open is voor die maand. 

Hoe zit dat met jou? Stel je veel uit? Slipt er regelmatig ergens iets dicht? dat is ons warhoofden eigen!
En heb jij je hogere doel al gevonden? Dat doel dat het maken en nakomen! van een commitment zoveel makkelijker maakt? En het hoeft niet eens “een keer in je leven passie” te zijn!

Ik ben benieuwd, laat je het me weten? Hieronder of via email?

Meike

Brug te slaan tussen wat je voelt dat je zou kunnen en wat je in werkelijkheid voor elkaar krijgt.

Brug te slaan tussen wat je voelt dat je zou kunnen en wat je in werkelijkheid voor elkaar krijgt.

Ik kan er nog buikpijn van krijgen als ik terug denk aan de tijd dat ik er nog midden in zat. Midden in dat gevoel had dat ik meer kon maar geen idee had hoe ik het voor elkaar kon krijgen. In gedachte hoor ik mijn meester van de basisschool roepen: “Meike kan het wel, maar Meike doet het niet” en ik voel mezelf kleiner worden. Helaas bleef dat gevoel me achtervolgen tot ik volwassen was.

Want ja ik kon meer, dat had hij goed gezien die meester. Maar ik werkte mezelf de blubber en dat deed ik voor jaren, alleen zonder het gewenste resultaat. Al mijn energie ging naar overleven, mezelf staande houden in de wereld met de chaos in mij. Wist ik veel dat andere die chaos en constante overprikkeling niet hadden.

Het is misschien wel het gene dat ik bij mijn coaching klanten het meest terug zie en helemaal bij degene die op latere leeftijd of nooit een diagnose kregen. Die onmacht om een Brug te slaan tussen wat je voelt dat je zou kunnen en wat je in werkelijkheid voor elkaar krijgt. Afschuwelijk frustrerend omdat je tegen de tijd dat je volwassen bent echt alles dat je zelf hebt kunnen bedenken wel geprobeerd hebt. 

Natuurlijk hangt je leven aan elkaar van trucjes en acceptatie, zo ben ik nu eenmaal, het hoort bij mij. En dan zeg ik NEE! En ook ja, inderdaad, dit is wie je bent dat zal nooit veranderen maar je kan het wel de baas worden! Je hoeft niet te accepteren dat jij nu eenmaal een paar keer per jaar een grote rekening vergeet te betalen en dan weer met heel veel extra kosten, gedoe en buikpijn zit. Je hoeft niet te accepteren dat je altijd met dat gevoel loopt dat je veel meer kan maar dat hoe hard je ook werkt, jij nu eenmaal nooit helemaal uit de verf zult komen. 

Is er een makkelijke quick fix oplossing? Nee, die is er niet, medicijnen werken voor sommige goed, voor sommige een tijd. Maar ik ben ervan overtuigt dat je met het nodige werk echt de regie kan nemen over jouw leven. Ontspanning, kennis over hoe je warhoofd werkt, de juiste richting en de juiste tools zorgen dat jij jouw chaos de baas kan worden.

En dan kan je zeggen:

Ik kan het en ik doe het! Dat gun ik iedereen met een warhoofd die moeite heeft om die brug te slaan zo van harte! Dat is mijn persoonlijke missie om daar zoveel mogelijk mensen mee te mogen helpen.


Tijdsbesef

Tijdsbesef ADD

Gisteren was ik mijn planning aan het maken voor de komende maanden en ik besefte me weer eens hoe belangrijk het is om tijd overzichtelijk te maken, het je eigen te maken als het waren.

Een paar jaar geleden kreeg ik door dat er veel mensen zijn die tijd overzien in hun hoofd en dat ik dat dus niet doe. Daarom gebeurde het nogal eens dat het opeens Pasen was of dat de kinderen opeens vakantie hadden. Zelfs wanneer ik het in mijn agenda zet gebeurt dit. De agenda is erg nuttig om een overzicht te krijgen van deze week maar niet van een tijd vooruit.

Veel mensen met ADD hebben hier last van, ze missen het besef van tijd. Op grote schaal dus, wat gebeurt er de komende maanden, maar ook per week, of per dag. Wanneer je dat tijdsbesef minder hebt gebeurt het dus dat je ergens speciaal tijd voor maakt. misschien wel extra vroeg voor opstaat. Omdat je extra tijd hebt, heb je tijd over, omdat je tijd over hebt ga je nog een klusje doen alleen duurt dat klusje te lang en zo ben je uiteindelijk toch nog te laat. Want ook het inschatten hoe lang iets duurt is lastiger.

Vanaf het moment dat ik me ontdekte dat dit mij telkens overkwam ben ik mij allerlei mechanismen aan gaan leren om tijd te bedwingen. Dat gebrek aan besef van tijd is deel van mij en op een vrije dag vind ik het heerlijk om vrij van tijd door het leven te scharrelen. Op andere dagen zorgt het er vaak voor dat ik al die prachtige dingen die ik te brengen heb in de wereld net niet voor elkaar krijg. Dus systemen en mechanismen. Dit heeft zoveel mogelijk gemaakt voor mij! Ik had zo lang het gevoel dat ik niet uit de verf kwam, dat ik zo veel meer te bieden had. En nu heb ik gevonden hoe ik dat deel een kans kan geven zich te manifesteren, zo fijn!!

Een tijdje terug leerde ik dit systeem aan een coachklant van mij. Het moment dat het kwartje viel en ze opeens duidelijk voor zich zag hoe tijd in elkaar zit vergeet ik niet snel meer. Ik zag de spanning van haar gezicht glijden, “Oh, nu snap ik het!” Opeens zag ze voor zich, hoeveel uren er in een dag zitten, hoe lang ze nodig had per taak en hoeveel taken ze kon doen in een dag. Ze zag ook waar haar stress vandaan kwam, en het eeuwig falen. Ze plande altijd veel meer dan mogelijk was. Wat een opluchting, ik had haar een manier geleerd om dat vluchtige ding tijd dat altijd door haar vingers glipte te overzien.

Vanmorgen net nadat ik deze blog had geschreven maakte ik me klaar voor een ochtend netwerkwandeling. En omdat ik zo gefocust aan het schrijven was geweest, had ik tijd te kort. daar moest ik natuurlijk wel van gniffelen. De systemen helpen je om te functioneren maar de aard van het beestje, die blijft. Wat ik toen deed, ik stuurde een appje om te vragen of we een kwartier later konden gaan. Gelukkig kwam dat haar ook goed uit. Dus ik kwam in tijdnood maar had het in ieder geval door en ik paste de omstandigheden aan door een kwartier later te gaan. Dus waar er voeger stress en een hoop negativiteit naar mijzelf toe zou zij  ontstaan, was er nu rust en overzicht. Zo fijn!

Ik ben benieuwd of je het herkend? Heb jij een duidelijk gevoel van tijd of glipt het jou ook door de vingers? Ik zou het super vinden als je me erover zou vertellen hieronder bij de comments, of als dat fijner voelt mag je me ook altijd een privé bericht sturen via meike@vianature.nl

Ik wens je een heerlijke week,
Groeten Meike

Jezelf accepteren?

jezelf accepteren

Ja, het is heel erg belangrijk om jezelf te accepteren. Daar gaat het in de coaching die ik aanbied ook heel erg vaak over. Sommige van jouw eigenschappen zullen echter nooit veranderen en het heeft totaal geen zin om daar tegen te gaan vechten, ook dat is accepteren. Maar dan hoef je vooruitgang niet op te geven, in tegendeel!

Stel je hebt maar één been, dan kan je, je hele leven gaan proberen te rennen met dat ene been en vinden dat je dat net zo goed moet kunnen als iemand met twee benen. Iedere dag weer zal je vallen en als je met super veel moeite hebt leren hinkelen zal je nog steeds vinden dat je het niet goed doet. Die ander met die twee benen gaat met minder moeite een stuk sneller namelijk.

Zie je hoe je hier heel hard werkt en jezelf er op afrekent? Wat nu als je zou accepteren dat je maar een been hebt? Dan kan je dus een oplossing gaan vinden, misschien en prothese of een rolstoel. Je hebt zelfs van die hardloop protheses waarmee je harder kan rennen dan met “gewone” benen. Er zijn allerlei mogelijkheden, maar daarvoor moet je dus wel eerst accepteren dat het zo is.

Jij hebt waarschijnlijk ook een aantal van die eigenschappen waar je maar tegen blijft vechten en waar je dus niets aan doet, omdat je niet van jezelf accepteert dat het nu eenmaal zo is.

Wat zijn de gevolgen daarvan bijvoorbeeld?
Dat je, je rekeningen steeds te laat betaald en daardoor veel geld kwijt bent aan boetes.
Dat je vaak een afspraak vergeet of een dubbele afspraak maakt.
Dat je heel vaak te laat komt.
Dat je terugkomt van de winkel met allerlei boodschappen, behalve dat waarvoor je ging.
En zo kan ik nog wel even verder gaan, en jij waarschijnlijk ook.
Dit alles geeft je vaak zo’n rot gevoel en kost je zoveel dat je weinig overhoudt voor wat je nu echt graag wilt doen.

Want ja, jezelf al “hinkelend” zo naar beneden halen dat kost bakken met energie en je wordt er ook nog ronduit ongelukkig van.

Wat ik ook vaak zie is dat mensen zeggen, ik heb geaccepteerd dat ik zo ben. Heel erg fijn, want het dit betekent waarschijnlijk dat je jezelf niet meer zo naar beneden aan het halen bent en je veel beter over jezelf voelt.
Maar! Je hebt je er nu bij neergelegd, dus je hebt geaccepteerd dat je maar een been hebt en je hinkelt door het leven. Overtuigt dat dit alles is dat erin zit. Je hebt opgegeven dat het nog beter kan.

Ik vind dat jammer, want dat “hinkelen” kost je nog steeds bakken met energie. Terwijl er zoveel meer is dat je kan doen; Je kan leren hoe jouw brein werkt. Hoe je jouw brein kan ontlasten en hoe je jouw brein kan stimuleren. En dus, hoe je met minder energie, meer kan doen. Die dromen die je ooit had, die je allang hebt opgegeven, misschien zijn die dan toch nog haalbaar?

Als jij vaak het gevoel hebt dat je meer zou kunnen maar heb je geen idee hoe je dat voor elkaar kan krijgen, weet dan dat het ook anders kan!

Accepteren is overgave maar niet opgeven, het creëert juist mogelijkheden.

Nog steeds op reis

In mijn jonge jaren heb ik veel gereisd. Als backpacker aan de andere kant van de wereld, in Nederland werkend en wonend tussen de backpackers en als inwoner van Frejus en Barcelona was ik steeds opnieuw een reiziger.

Uiteindelijk kwam ik terug naar Nederland omdat ik de behoefte kreeg mij te settelen, voor het eerst. Ik was zwanger en de behoefte aan een vaste en veilige plek was heel sterk. Tegelijkertijd kwam de reiziger in mij in opstand. Ik wilde niet op een plek blijven, ik wilde op avontuur. En nu, alweer  bijna 10 jaar later, zie ik, dat er op dat moment een nieuwe reis is begonnen. De reis als moeder, als partner en de reis in mijzelf, de reis naar binnen.

Ik ging mijn duistere kant onderzoeken met behulp van therapie en coaching en er kwam een diagnose ADD. Langzaam veranderde deze zoektocht in een onderzoek naar mijn spirituele zelf. Dit was en is een behoorlijke reis. Tijdens deze reis heb ik de held in mij behoorlijk nodig om, zoals de held in een sprookje, alle pieken, dalen, ontdekkingen, ontkenningen en acceptaties te doorstaan. Wat ik ook ontdekt heb, is dat het een oneindige reis is.

Mijn grootste uitdaging op dit moment vind ik in de combinatie van genieten van mijn gezin, van de reis in mijzelf en het ook nog helemaal gaan voor mijn coaching bedrijf. Ik zoek naar een balans tussen gezin, vrienden, werk en persoonlijke-, spirituele ontwikkeling. Mijn reis is dus weer veranderd. Het gaat nu over balans tussen mij en de ander. En het

De afgelopen jaren is er nog iets moois ontstaan. Tijdens mijn reis heb ik zoveel geleerd, uit ervaring en opleiding dat ik nu ook anderen op hun eigen reis naar  voluit leven met ADD mag begeleiden. Ik mag de kracht die ik in mijzelf gevonden heb op reis vrij laten stromen om zo anderen nog beter te kunnen begeleiden

Zo ben nog steeds op reis, in en rond mijzelf en reis ik telkens een stukje met iemand mee. Wat een geluk!

Je moet gewoon je passie vinden

Ken jij ook van die mensen die op hun 6e al wisten dat ze schrijver of dokter wilde worden, bij wie dat doel een soort baken is geweest in hun leven. Een doel waar ze zich wat er ook gebeurde op konden focussen? Vreselijk irritant dat soort mensen! Nou ja ik gun het ze natuurlijk, ik ben blij voor ze maar als ze dan aankomen met: “Je moet gewoon je passie vinden en dat volgen, en dan komt alles goed!” Dan had ik dus het gevoel dat er iets serieus mis was met mij, ik was mislukt en schaamde me dood. Ik was (ben) best intelligent, daar lag het niet aan en toch liep ik iedere keer vast. Wat was dat toch? Ik heb er heel wat nachten over wakker gelegen.

Veel mensen die ik coach hebben dat gevoel. Dat er iets mis is met ze, dat ze gefaald hebben. Niets is minder waar! Ze zijn aan het zoeken. Wat er vaak wel mist is het juiste gereedschap om te zoeken. Ze stommelen wat rond op onbekend terrein in het donker, zoals ik ook deed en ja, dan stoot je, je dus vaak.

Veel later in mijn leven later ik er achter dat er verschillende soorten mensen zijn. Mensen die dus geboren worden met een visie van het doel in hun leven en de rest van ons.

Wij, de rest mogen leren om te zoeken naar aanwijzingen en signalen; wat verwonderd je; waar ben je nieuwsgierig naar; waar word je blij van; wat geeft je energie en nog een heel aantal vragen die je kan gebruiken in het onderzoek naar jouw pad.

Dat pad is vaak ook nog kronkelig, soms neem je even een verkeerde afslag of maak je een omweggetje. En dat is dus ok. Dat is normaal. Dat is niet een mislukking. Dat is het leven. Dat hoort er bij.

Ondertussen stommel ik niet meer in het donker. Ik weet welke keuzes het best zijn voor mij en ik neem ze ook. Wanneer ik toch een verkeerde afslag heb genomen of een keer struikel dan sta ik op, draai me om en loop verder. Ondertussen vaak genietend van het uitzicht maar soms ook niet dan baal ik of voel ik de pijn die je kan hebben na struikelen. Dat hoort er ook bij. Maar dat gevoel dat er iets niet klopt, dat gevoel van mislukt zijn en schaamte, dat heb ik niet meer en dat gun ik iedereen!

Ik zal de komende tijd nog vaker tips en inzichten delen die van wat ik geleerd en ontdekt heb op mijn pad, hopelijk kan het jou ook verder helpen.

Wil je direct gebruik maken van mijn hulp, dat kan zeker ook. Neem even contact met me op. In een vrijblijvende kosteloze focus sessie kunnen we samen kijken wat ik voor je kan betekenen.

Ieder zijn eigen ontwikkeling

Groei heeft tijd nodig!

Ik zie op internet vaak mensen langskomen die me vertellen: “Ik heb er 7 jaar over gedaan om mezelf te ontwikkelen, nu heb ik het allemaal uitgevonden en kan ik jou in korte tijd vertellen hoe jij het zelfde resultaat bereikt als ik!

Als ik dit lees, gaan er bij mij direct alle alarm bellen rinkelen.

Waarom?

Nou, het is niet voor niets dat je over een bepaalde ontwikkeling, bijvoorbeeld 7, 3 of 1 jaar doet. Het is echt niet alleen dat je die tijd nodig had om uit te vinden hoe het werkte, nee, je had vooral deze tijd nodig om er zelf naar toe te groeien.

Er is in jou iets veranderd! Jij bent gegroeid! Er is een zaadje gepland, een kiem gegroeid en daar is toen het tijd was iets moois uit gekomen.

En dit gebeurt niet, door het geen iemand anders heeft uitgevonden, na te doen.

Dit gebeurt door op onderzoek te gaan, in jezelf. Wat wil ik? Waar ga ik me op focussen, wat is nu echt belangrijk.

Moet iedereen dan helemaal alleen in zijn eentje gaan zitten ploeteren?

NEE

Heb ik dan niet heel veel waardevolle kennis opgedaan afgelopen jaren die ik met jou kan delen en waar jij heel erg je voordeel mee kan doen?

ECHT WEL

Ik heb in al die jaren ook heel veel hulp gehad. En sommige dingen zelf ondervonden, onderzocht en uitgevonden. Dit deel ik heel graag met jou. Ik wandel graag met je mee, op jouw pad en dat pad is bij iedereen anders.

Dus, zoek andere mensen op.

Laat je trainen.

Laat je coachen.

Ga wandelen, ga schilderen, hardlopen, ga lezen, zingen, dansen, doe niets, kortom doe wat voor jou nodig is. En als je niet weet wat nodig is, doe wat goed voelt, ga uitproberen!

MAAR

Bedenk wel, geef het tijd. Helaas kan ik jou niet vertellen hoeveel tijd. Zoveel als nodig is.

Je ontwikkeling komt wanneer jij eraan toe bent! Natuurlijk willen we dat niet horen en willen we graag de quick fix. Maar door dit te ontkennen gaat het alleen maar langer duren…